In deel I van dit tweeluik introduceerde ik de term ‘Culture as a vulture’. Het mechanisme dat bij dit fenomeen steeds in werking treedt is dat mensen in een bestaande organisatie er eenzijdig een beperkt aantal waarden uitpikken, deze versterken tot in zijn extremen, met als gevolg dat de organisatie geen recht meer doet aan haar eigen complexiteit en veel van haar nuances verliest.

Dag Jesse, Ik had mijn brief klaar over de polariteit die je in jouw brief uitwerkt tussen enerzijds ‘het’ moeten weten als leidinggevende en anderzijds het ontvankelijk, open moeten blijven voor wat mensen meemaken en nodig hebben. En in die brief stelde ik dat we op de keper beschouwd die polariteit van in het begin van ons leiderschaps-onderzoek telkens opnieuw benoemen en werkbaar willen maken.

Je herkent het vast wel: als coach zie je je ineens gesteld voor een dilemma in je werk. Vaak begint het met een ‘nietgoedgevoel ergens over hebben’ en een twijfel over wat het ‘juiste’ is om te doen. Hoe herken je een dilemma? Welke afwegingen kun je maken en welke perspectieven kun je daarbij meenemen? 

Autonomie versterken is een belangrijk doel van coaching. Maar iemand helpen de regie te nemen vraagt meer dan goede vragen stellen en ruimte geven. Wat gebeurt er als je als coach dichter bij de grens komt – daar waar aanpassen en jezelf laten zien met elkaar botsen? En wat vraagt dat van jou?

Kan coaching helpen om de balans tussen werkdruk en beschikbare hulpbronnen te herstellen? Onderzoekers van Eindhoven University of Technology onderzochten deze vraag vanuit het Job Demands–Resources-model (JD-R). Dit model maakt onderscheid tussen taakeisen, zoals de inspanning die nodig is om het werk en doelen te realiseren, en hulpbronnen, zoals steun van een leidinggevende. 

De Troonrede van 15 september bevatte geen specifieke plannen voor de beroepsgroep van coaches en andere professionele begeleiders. Toch zijn er verschillende ontwikkelingen genoemd die raken aan het werkveld. Het kabinet zet in op een arbeidsmarkt waarin mensen zich blijven ontwikkelen, langer kunnen meedoen en zich kunnen aanpassen aan grote veranderingen in werk.

Taoïsme is een eeuwenoude bron van Chinese wijsheid, vol van prachtige metaforen en paradoxen. Veronique Kilian en Michiel Soeters nemen je in deze reeks columns mee door deze wijsheid praktisch te maken context en vragen aan te reiken als instrument voor zelfreflectie en intervisie. In deze eerste column iets over taoïsme en wat je in deze reeks columns mag verwachten.

Werkdruk, tijdsdruk en weinig autonomie hangen samen met meer angst op het werk. Dat geldt ook voor de toenemende rol van technologie. Maar niet iedere werknemer reageert op dezelfde manier op deze belasting. Nieuw onderzoek onder ruim 35.000 Europese werknemers laat zien dat de relatie tussen werk en angst verschilt naar leeftijd.